Vanuit het bestuur #41.3
Het begon met het bekendmaken van het bestuur. Ik zat al de hele dag op de Heidelberglaan zenuwachtig een poging te doen om aan mijn school te werken. Dit faalde natuurlijk spectaculair, want ik was veel te zenuwachtig. Wel kwam ik halverwege de middag een zenuwachtige Maud tegen. Nadat we even kort ge-yapt hadden, ging zij weer door en deed ik weer een mislukte poging om aan mijn schoolwerk te gaan.Toen het eindelijk tijd was, belde Casper met de vraag: "Wil jij penningmeester zijn van Van Slag voor het 41e bestuur?" "Ja," was het enige logische antwoord dat ik had. De opdracht die volgde: kom met een stoel en een taart naar deze locatie. Ik had natuurlijk geen stoel, want wie heeft er nou een stoel bij de hand? Ik kon ook niet naar huis, want ik woonde toen nog in Arnhem. Dus daar ging ik, op naar de HEMA om toch nog even snel een stoel te bemachtigen voor mijn voorgangers. De andere opdracht was een taart meenemen. Dus als goed kandidaat-bestuurskindje – het laatste wat ik trouwens voor hen heb gedaan – heb ik nog even snel een taart gehaald.Later op de avond zag ik tot mijn verschrikking opeens een Van Slagger. En nog erger: die Van Slagger zag mij bijna! Dat mocht natuurlijk niet, want de bekendmaking was pas de volgende dag. De enige gedachte die door mijn hoofd ging, was dan ook: snel onder een bankje duiken. Zie je het al voor je? Een man met rood haar van 1 meter 92 die onder een bank probeert te duiken met een stoel in zijn hand.Mijn dagen zijn nu veelal gevuld met het controleren van begrotingen van commissies, het uitleggen van deze begrotingen aan mijn bestuursgenoten (en dan met name Linde, want die snapt er helemaal niks van) en het bedenken van ideeën over hoe we de vereniging klimaatvriendelijker kunnen maken. Want stiekem is dat mijn voornaamste doel :).Dit jaar is echt een rollercoaster voor mij geweest. Taken oppakken, mezelf leren kennen, maar ook zeker nauw samenwerken met deze mensen. Voordat ik begon aan een bestuursjaar, had ik eigenlijk nog helemaal geen commissie-ervaring. Dat was voor mij best spannend: hoe ga je opeens van alleen werken naar samenwerken met vijf anderen? Hoe ga je van geen kennis naar heel veel? Gelukkig is er een goede overdracht en een passie voor cijfers die ik nog niet kende.Er staan heel veel euro's op mijn scherm, maar daarnaast doe ik nog veel meer. Inmiddels heb ik een hele lijst met ideeën voor Van Slag en af en toe mag ik hier ook mee aan het werk. Ook heb ik mogen werken aan het wedstrijd- en huishoudelijk reglement en heb ik een aantal geweldige commissies waar ik me mee mag bemoeien. Ook heb ik gemerkt door het yappen met mijn bestuursgenoten dat ik bijna een van de ergste yappers van ons allemaal ben. Ik blijk het heerlijk te vinden om over mijn passie voor deze cijfertjes en andere zaken te praten (vraag me maar naar mijn smarthome). En stiekem heb ik hier inmiddels ook veel verstand van ;).Al met al is het bestuursjaar één van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan. Met veel liefde kan ik zeggen dat dit hele jaar eigenlijk mijn passieproject is! Hoe ik het ene moment nog met ergenis naar mijn scherm zit te kijken, zo kan ik vijf seconden later met veel enthousiasme de oren van het hoofd van mijn bestuursgenoten praten.Een bestuursjaar raad ik iedereen aan en ik had het nooit anders gewild! Deze mensen komen, ondanks hun plagerijen over mijn accent, nooit meer van mij en dit accent af!
