Vanuit het bestuur #36.7

Lieve Van Slaggers, Als 6e en daarmee laatste persoon die van ons 36e bestuur een blog mag schrijven, kan je je wel voorstellen dat ik even goed moest nadenken over mijn insteek voor deze blog. Ga ik het hebben over dat ons jaar bijna is afgelopen? Echter werd daar al over geschreven toen we nog maar halverwege het jaar waren. Ga ik het dan hebben over de dingen die wij niet konden doen en welke oplossingen wij hebben verzonnen? Misschien over onze persoonlijke ups en downs? Of toch over de huidhonger problemen?  Ondanks dat dit jaar natuurlijk volledig anders was dan andere jaren, denk ik dat we alsnog wel veel overeenkomsten hadden. Er is een moment dat je vol energie zit en je volledig wil geven voor de vereniging en er zijn momenten dat je er even doorheen zit door stress en drukte. Elk bestuurslid van alle besturen heeft weleens dat momentje gehad waarbij je “jezelf tegenkomt”. Wij hebben als mensen grenzen aan wat we mentaal en fysiek kunnen en hoe leuk een bestuursjaar ook is, het is best wel heftig soms. Ik wil deze blog dan ook even gebruiken als middel om te reflecteren op mijn eigen ervaringen tijdens dit jaar, en deze met jullie te delen. Het jaar voordat ik bestuur werd ben ik plotseling een stuk actiever geworden, waardoor ik meerdere commissies heb gedaan en vele mensen heb leren kennen. Hieruit is voortgevloeid dat ik uiteindelijk ook benaderd ben of ik ook misschien bestuur wilde doen. In eerste instantie had ik zoiets van, dat is niks voor mij. Maar ik zag het juist ook wel als uitdaging omdat ik mezelf nooit als bestuurder had gezien. En daar kwam ik dan aanfietsen, om precies 8 uur bij de verzamelplek waar wij als verse KKB’ers elkaar zouden ontmoeten. Ik werd ontvangen door 5 dames en het HB. En daarmee was het officieel. Het avontuur kon beginnen. Nu denken jullie waarschijnlijk: als hij op dit tempo blijft doorschrijven, dan kan hij beter een boek schrijven in plaats van een blog. Dus bij deze gaat het tempo wat omhoog en ga ik de hoogtepunten maar ook de dieptepunten benoemen. Ik ben namelijk van mening dat het belangrijk is dat iedereen ziet dat er ook dalen zijn, en men niet alleen denkt dat ik perfect ben.   In het begin van onze KB tijd hebben wij elke dinsdag de D.A.V’s kunnen organiseren. Deze borrels waren ontzettend gezellig en hier konden we gelukkig relatief gezien escaleren in vergelijking met de rest van het jaar. Uiteraard waren we doordeweeks al druk bezig met het voorbereiden voor de eerste ALV. Super spannend natuurlijk want je voelt als nieuw bestuur de druk en verantwoordelijkheid dat jij ervoor moet zorgen dat het goed gaat met de vereniging. Ik merkte dat ik dit best spannend vond, want op een ALV gaat het er soms best intens aan toe. Daarnaast wil je er natuurlijk wel voor zorgen dat je sterk overkomt als bestuur. Echter vlak voordat de ALV er was, ging het in mijn persoonlijke omgeving mis. Waarbij mijn oma overleed en mijn andere oma en mijn moeder allebei in het ziekenhuis terecht kwamen. Deze opstapeling zorgde ervoor dat ik wel heel snel mijn “jezelf tegenkomen” moment in het jaar mocht ervaren. Dit resulteerde helaas in dat ik de eerste ALV niet kon leiden. Echter was het juist heel mooi om te zien dat ik kon vertrouwen op veel steun van het bestuur en vrienden om mij heen. Na deze periode ging het met corona ook vrij slecht, maar ik merkte dat ik juist veel energie kreeg van het bedenken van nieuwe plannen zoals workshops en online alternatieven. Ondanks dat we niet samen konden zijn, heb ik alsnog het gevoel gehad dat we wel samen waren met de vereniging. Het feit dat wij het platform konden bieden voor mensen in de bizarre lockdown tijden, gaf een goed gevoel. Zoals bijvoorbeeld tijdens de nieuwjaarsshow, wat één groot online feest was. De tijd en moeite die we er in moesten steken om elke keer weer met nieuwe ideeën te komen koste wel veel energie. Er kon natuurlijk ook nog veel niet doorgaan, dat was wel ronduit klote. Elke keer als er weer een persco kwam en er mocht weer minder, dan had ik het wel even zwaar. Niet alleen moest ik die klap persoonlijk verwerken, maar het was ook lastig om onze leden weer teleur te moeten stellen met dat er minder mocht. En ook al mocht iets wel fysiek, dan moesten wij ook nog de verantwoordelijkheid dragen om ervoor te zorgen dat mensen afstand zouden bewaren. Persoonlijk voelde ik hier een enorme tweestrijd tussen het hele idee waarom ik bestuur ben gaan doen, namelijk alle mensen letterlijk verenigen, en het dus verplicht mensen uit elkaar moeten drijven. Dit heb ik een van de meest lastige dingen gevonden dit jaar. Gelukkig werkte mensen altijd goed mee, maar het deed toch elke keer pijn als ik een groepje blije Van Slaggers weg moest sturen. Gelukkig is het pieken en dalen zoals ik al benoemde, en na dit dal kwamen ook weer leuke piekjes. Langzaam ontstond er weer meer hoop dat er meer zou mogen. En we konden eindelijk weer volleyballen en wat fysieke activiteiten organiseren. Ook al stonden we met regen en 6 graden op de grasmat te volleyballen, ik was gelukkig. De manier waarop iedereen blij het veld op kwam lopen heeft mij echt goed gedaan, en dit waren dan ook wel echt de hoogtepunten voor mij. Eigenlijk alle momenten waarbij we Van Slaggers blij konden maken met leuke dingen, waren mijn hoogtepunten. Wel merkte ik dat de druk van én het bestuur én mijn studie wat te veel werd. Hierdoor kon ik beide taken niet naar volledige voldoening uitvoeren. Dit sloeg ook op mijn gezondheid, en dat maakte de keuze heel simpel. Er moest iets veranderen. En dat heb ik gedaan. Mijn studie ging op pauze en ik heb mij volledig gestort op het bestuur. Dit was een hele goede keuze, want daardoor kon ik volledig genieten in plaats van alleen maar stressen. Het was goed om te beseffen dat ik mijn limieten had bereikt qua druk die ik als individu aankon, en hier gelukkig de ruimte voor had om wat aan te veranderen. Ik wil niet dat dit een adviesrapport wordt in plaats van een leuke blog. Maar, ik hoop gewoon dat iedereen soms de tijd neemt om te reflecteren op zichzelf om te kunnen beseffen wanneer de druk soms te hoog is. Als ik iets geleerd heb dit jaar is dat je gezondheid, mentaal en fysiek, het allerbelangrijkste is. Dus weet wanneer je op de rem moet trappen, voordat je daadwerkelijk schade aan jezelf toebrengt. Het jaar eindigde natuurlijk geweldig. We konden weer volleyballen en fysieke activiteiten hebben. Helaas geen gala of eindejaarsborrel, maar deze piek liet ik hierdoor niet dalen. Nu het bijna ten einde is, heb ik vooral kunnen genieten van de dingen die het jaar mij heeft gebracht. En wat was het fijn om af en toe toch dat echt Van Slag gevoel weer te mogen voelen.   Het jaar is nu dan echt ten einde gekomen, maar de herinneringen en lessen zullen voor altijd blijven. Ik ga het wel echt missen om zoveel voor onze vereniging te kunnen betekenen vanuit de organisatorische positie, echter kan ik gelukkig nog veel andere dingen doen om jullie te zien. Nu ik zo ten einde ben gekomen van mijn blog, besef ik wel dat deze vereniging, de mensen van mijn bestuur en alle leden een speciaal plekje hebben in mijn hart.   Tot snel,   Veel liefs, Sander Paulus

Vanuit het bestuur #36.6

Nu is het dan eindelijk mijn beurt om een (stiekem tweede) bestuursblog te schrijven. Als secretaris zou je denken dat ik een blog zo uit mijn mouw schud, maar ik merk dat ik zo als vijfde wel moeite heb om nog iets origineels te verzinnen. Alle clichés zijn, zonder af te doen aan de rest, natuurlijk al wel genoemd. Wel kunnen we op het moment van schrijven opeens weer veel meer dan degenen voor mij hadden durven dromen, en dat maakt dat dit bestuursjaar zo aan het einde opeens toch nog een andere wending krijgt. Al een jaar lang kreeg ik te horen ‘Hoe is het nou, zo’n bestuursjaar in deze tijd’, of ‘Lijkt me wel gek, nu een bestuursjaar doen, terwijl je niet eens mag volleyballen’. Iedere keer legde ik maar weer uit dat het misschien wel gekke tijden zijn en dat we wat minder leuke dingen kunnen doen, maar dat het wel ontzettend leerzaam is, en dat je juist uit de kleine dingen die je wél kan doen ontzettend veel energie kan halen. Dit was ook zeker niet gelogen, ik heb dit jaar ontzettend veel geleerd. Want wat doe je als volleybalvereniging als je niet meer mag volleyballen? Hoe onderhoud je de band met je leden als je ze niet wekelijks ziet? En hoe blijf je commissies enthousiast houden wanneer ze elkaar alleen online kunnen zien? Allemaal dingen waar wij ons afgelopen jaar mee bezig hebben moeten houden. We hebben ontzettend creatief moeten zijn in alles wat we organiseerden. En juist door je met zo’n fijne groep mensen een jaar lang voor één doel in te zetten, konden we elkaar ook enthousiast houden en blij zijn met alles wat er wél mogelijk was. Toch zou ik liegen als ik zou zeggen dat het allemaal alleen maar leuk was. Natuurlijk waren wij er als bestuur ook af en toe goed klaar mee. Als we weer te horen kregen dat we een maand niet konden volleyballen, als we het kostbare buitenvolleybal moesten cancellen doordat het (in mei!!!) keihard aan het regenen was, of wanneer een commissie alleen maar activiteiten online kon organiseren terwijl ze zo graag een fysieke activiteit hadden gewild. Ik had toch echt wel gedacht dat er vanaf januari wel weer meer zou kunnen. Persconferenties met versoepelingen waren lichtpuntjes, maar op een gegeven moment werden ze wel heel erg ingewikkeld, ook voor ons. Af en toe had ik zelfs het idee dat Mark en Hugo wisten wanneer onze ALV er weer aan zat te komen, om vervolgens lekker precies dan weer een nieuwe lading regels te lanceren waar wij gelijk op in mochten spelen. Maar de late avondjes vol extra vergaderingen en het typen en vertalen van plannen en protocollen waren het de laatste tijd allemaal waard, omdat dat betekende dat er toch weer iets meer kon. En zo kwam op 28 mei dan eindelijk het verlossende woord: we konden weer in teams binnen gaan volleyballen! En toen verdere versoepelingen opeens in hoog tempo volgden, merkte ik opeens hoe erg wij van kleine dingen konden genieten. Hoe bijzonder het was om weer met z’n zessen in de zaal te staan op een dinsdagavond. Weer een biertje te kunnen drinken op het terras van Olympos. En weer activiteiten te kunnen doen waarbij je andere Van Slaggers ook in het echt ziet en niet alleen maar via je beeldscherm. Nu het weer een beetje kan halen wij ook kostbare tijd in met ons bestuur: van vergaderingen op een zeilboot en het terras tot eindelijk een bestuursweekend, wij proppen even een jaar aan bonding in een paar maanden. En waar ik eerst af en toe stiekem ook wel een beetje klaar was met dit jaar, gaat nu alles opeens echt in sneltreinvaart. Ook al hebben we nog een hele zomervakantie te gaan, waarop we met hernieuwd enthousiasme het KB kunnen inwerken, en volgen er daarna nog een heleboel uitgestelde CoBo’s (waaronder die van ons), is het echte besturen inmiddels toch wel een beetje afgelopen. Maar ik ben er nu opeens niet helemaal meer klaar voor dat dit bestuursjaar straks ten einde is.. En dit is niet alleen een roze bril of zogenaamde ‘graduation goggles’. Ik ga moeite hebben om afscheid te nemen van dit jaar en deze groep mensen. En natuurlijk is het geen echt afscheid, maar het voelt (terecht) wel als het einde van een heus tijdperk. Voor nu maak ik maar even gebruik van de beste coping strategie die er is: er niet over nadenken en gewoon nog even genieten met z’n zessen!Fijne zomervakantie, en tot op een dinsdagavond! Liefs, Lianne

Bestuur zoekt bestuur! (LAATSTE DAG OM TE SOLLICITEREN!)

LAATSTE DAG OM TE SOLLICITERENLieve Van Slaggers,Vandaag is de allerlaatste dag om te solliciteren om deel uit te gaan maken van het 37e bestuur van V.V. Van Slag! Wil jij je bezig houden met de belangrijke zaken binnen Van Slag? Vind jij het leuk om contact te hebben met de leden binnen Van Slag en andere verenigingen? En wil je vooral een jaar lang een heleboel plezier hebben met je bestuursgenootjes? Dan is een bestuursjaar sowieso iets voor jou! Meer informatie over de verschillende functies vind je hier. En natuurlijk kun je ons de hele dag nog een appje of mailtje sturen mocht je nog vragen hebben! Je kunt uiterlijk vandaag (3 mei) 23.59 solliciteren door een mail te sturen naar bestuur@vanslag.net!Liefs, Sander, Lianne, Merle, Marleen, Elin en Trees

Vanuit het bestuur #36.5

Hoi!Waar is de tijd gebleven?! We zitten alweer bijna in mei wanneer ik dit schrijf, maar voor mijn gevoel is het nog februari… We zijn alweer bezig met voorbereidingen voor de voorjaars ALV en we zijn op zoek naar het 37e bestuur. We hebben natuurlijk een ontzettend bewogen jaar achter de rug. We wisten zogenaamd waar we aan begonnen, maar ik had dit jaar nooit kunnen voorspellen, niemand denk ik. Ik neem jullie graag even mee in mijn rollercoaster die dit bestuursjaar was en is.Het is een jaar (wat?!) geleden dat ik zelf bezig was met het schrijven van een sollicitatie voor het bestuur. Ik kreeg veel vragen of ik nou wel voor dit jaar moest gaan met corona en alles. Oh jazeker, want juíst dit jaar is een bestuur zo belangrijk om de vereniging draaiende te houden. Van volleyballen is nog niet veel gekomen, maar Van Slag is zo veel meer dan dat. Toen ik 4 jaar geleden bij de vereniging kwam voelde ik mij meteen thuis en die veilige thuishaven wil ik zo graag bieden aan alle leden die daar behoefte aan hebben. Juist deze rare corona tijden wil ik mij inzetten voor de vereniging waar ik altijd even mijn zorgen kan vergeten. Ook al kan het allemaal niet op de manier zoals we gewend waren, wat een ontzettend leuke dingen zijn en worden er neergezet. Begin dit jaar konden we nog een paar wedstrijdjes spelen en dit voelt al wel als een eeuwigheid geleden. Al snel moesten we over naar alternatieven en in mijn opinie zijn daar geweldige dingen uit gekomen. Je kan wel stellen dat het bestuur en alle commissies zich van de meest initiatiefrijke en creatieve kant hebben laten zien: want hoe veel vetter dan een Just Dance avond in hal 1 kan het worden? En hoe veel creatiever dan een echte Bob Ross schildercursus? Ik had nooit verwacht dat ik een avond lekker aan het schilderen zou raken bij de volleybalvereniging. (En nog ontzettend veel meer natuurlijk.) Hoe pittig het af en toe ook was om telkens aan te passen aan alle maatregelen, ik kan niet anders dan trots zijn op mijn lieve bestuursgenootjes en alle geweldige commissies die zich maar blijven inzetten. In geen ander jaar hadden we zoveel nieuwe dingen kunnen proberen en ik denk dat het ook vooral veel moois heeft opgeleverd.Nu zitten we in het voorjaar en ik moet bekennen dat ik had gehoopt dat we al wel iets meer zouden kunnen, maar met elke stap ben ik zo blij. Met elke net niet duik-partij op het gras en elke hap zand tijdens het beachen merk ik dat volleyballen toch het allerleukste blijft. Hoe meer er mag, hoe meer leden ik weer zie sporten, lachen en bonden. Ik kijk enorm uit naar alle komende (alternatieve) activiteiten en (alternatieve) volleybal momenten. Hoewel ik natuurlijk maar al te graag elke week had gevolleybald in de zaal, gecoached langs de lijn en geborreld in het café, ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik dit bizarre jaar in het bestuur van deze prachtige vereniging mag zitten:) Blijf gezond en tot snel allemaal!!!Liefs, Merle

Vanuit het bestuur #36.4

Ze zeiden dat het leuk zou worden…….…. Dat is wat het 35e zei, toen ik met ze belde met mijn overwegingen, wél of geen bestuur? Ga ik daar wel tijd voor hebben? Ben ik daar wel de juiste persoon voor? Welke functie past er dan bij mij? Ben ik niet te oud? Ben ik niet te onervaren bij Van Slag? Maar, ze zeiden dat het leuk zou worden…Dus daar stond ik toen. Als bestuursoma en bestuursbaby tegelijkertijd heb ik ondertussen mijn weg gevonden. Ik heb de ‘domme’ vragen durven stellen en ben daardoor in recordtempo bijgespijkerd over Van Slag door mijn ervaren bestuursgenoten. Gelukkig compenseert mijn énorme schat aan levenservaring mijn Van Slag achterstand. Tegelijkertijd zorgt deze levenservaring er nu voor dat ik niet mag meedoen met het volleyballen. Ze zeiden dat het leuk zou worden….En daar zit je dan, opeens alweer over de helft van je bestuursjaar. Aan de ene kant zijn we er nog maar net mee begonnen, aan de andere kant ben ik in m’n hoofd al weer vaak bezig met het ‘hierna’, wie wordt mijn opvolger, wat had ik allemaal willen bereiken en wat ga ik nog kunnen bereiken? Zo’n bestuursjaar kan best wel een rollercoaster zijn.. Corona heeft daar zeker zijn aandeel in, maar zo zal elk bestuur haar hindernissen hebben. Maar achtbanen zijn leuk toch??Het bestuursjaar begon en we hebben, met strenge regels, drie wedstrijdavonden kunnen houden. Maar toen mochten we opeens niet volleyballen en ging er een hele hoop niet door (we hopen stiekem nog steeds op een CoBo...). Gelukkig wisten we wel snel te schakelen en transformeerden we zomaar van een volleybalvereniging in een sportschool, een dansgroep, een kickboksevent en stonden we opeens met een badmintonracket in onze handen. Elke week een nieuw evenement, elke week iets anders organiseren, en toch weer op een alternatieve manier terug naar volleybal. We hadden het er maar druk mee, maar we blijven knallen!Ook ontwikkel je nieuwe rituelen, bestuursliedjes, word je hyper als er ook maar ergens een link te vinden is met 36, krijg je een taartpunt als je 35 zegt en moet je met mexxen een strafadt nemen als je 35 gooit. Dan sta je ook nog eens opeens als Sinterklaas verkleed op straat en in de McDrive. Als ik al ergens schaamte voor had, dat heb ik zeer zeker niet meer. Soms denk ik wel; waar ben ik nou helemaal mee bezig?!  Maar je doet het met z’n zessen en ze zeiden dat het leuk zou worden…Op dit moment denk ik vaak terug aan afgelopen zomer, toen we nog maar net konden bevatten dat we met z’n zessen aan dit jaar zouden beginnen en nog onderschatten hoe erg we elkaars bubbel zouden worden. Dat we elkaar soms maar één keer in de week zouden zien en dat dat als weinig zou gaan aanvoelen, omdat je elkaar ook vaak wel drie of vier of soms zelfs zes of zeven dagen in de week ziet. Afgelopen zomer hebben we zulke leuke D.A.V.’s georganiseerd, al hadden we het er toen moeilijk mee dat we ‘zo weinig’ mochten. Als ik nu die foto’s terug zie dan begrijp ik niet waar we toen over durfden te klagen… Maar ze zeiden dat het leuk zou worden…Gelukkig is er licht aan het einde van de tunnel. Jullie staan weer op het veld. We hebben enorm gave activiteiten georganiseerd. Met de bestuursbattle word ik wekelijks ingemaakt. Binnenkort krijgen we, zoals het er naar uit ziet, weer fysieke activiteiten. Dan kan ik weer in het echt knipogen geven in plaats van via een vlog of tijdens de digitale hALV ;).Wie weet kan ik mijn eerste weekendje weg meemaken, mijn eerste Van Gras en hopelijk in september volgend jaar, als ik al bestuurs-af ben, nog met mijn IntroCie een geweldig weekend organiseren. Ik kijk er naar uit.Het is bijzonder hoe een vereniging in zo’n korte tijd zo’n grote rol gaat spelen in je leven en hoe verbonden je je ermee kan voelen. Van Slag is voor mij écht één grote familie en ik hoop dat dit voor jullie ook het geval is, ondanks dat dit jaar zo raar is. Wij gaan nog een paar maanden keihard knallen (en nog harder ons best doen) om álles eruit te halen wat erin zit en een beetje meer. En aan alle mensen die mij zeiden dat het leuk zou worden….Jullie hadden alleen maar voor de volle 136% gelijk!SUC36 FENOMEEN!Veel liefs van oma Marleen