Regels COVID-19 en Van Slag

Lieve Van Slaggers,Helaas is COVID-19 nog steeds onder ons, en zeker nu daar ook weer andere verkoudheidsvirussen bij lijken te komen is er soms wat verwarring over de regels die Van Slag momenteel hanteert. Daarom nog even een reminder over de geldende regels van het RIVM, die wij als Van Slag ook volgen:• Heb je klachten? Laat je dan testen bij de GGD. Een zelftest is niet genoeg. Klachten zijn onder meer verkoudheidsklachten (zoals neusverkoudheid, loopneus, niezen, keelpijn), hoesten, benauwdheid, verhoging of koorts, plotseling verlies van reuk en/of smaak (zonder neusverstopping)• Ben je in nauw contact geweest met een besmet persoon en ben je volledig gevaccineerd? Dan hoef je niet in quarantaine als je klachtenvrij bent. Wanneer je klachten krijgt, laat je dan testen bij de GGD.• Ben je in nauw contact geweest met iemand die corona heeft en ben je niet volledig beschermd tegen corona? Ga in quarantaine (dus ook als je geen klachten hebt) en laat je dan op de vijfde dag van de quarantaine testen. Als de testuitslag negatief is, mag je uit quarantaine.• Heb je klachten maar ben je negatief getest? Dan ben je welkom om bij Van Slag te komen volleyballen.• Heb je COVID-19? Ga dan in isolatie. Blijf zoveel als mogelijk alleen op een eigen kamer. Zo zorg je dat jouw huisgenoten geen contact met jou kunnen hebben om zo verspreiding tegen te gaan. • Je mag je quarantaine verlaten zodra je 24 uur klachtenvrij bent.• Is COVID-19 bij je vastgesteld en ben je daarvoor nog bij een Van Slag avond geweest? Laat het dan even aan ons weten. Zo kunnen wij in de gaten houden hoe het gaat met besmettingen binnen de vereniging, en indien nodig jou adviseren over welke mensen mogelijk een risico hebben gelopen zodat zij ingelicht kunnen worden.Alle andere algemene regels en maatregelen zijn te vinden op de website van het RIVM.Laat het ons vooral weten als je een vraag hierover hebt!Groetjes,Het 37e

OlymPas aanschaffen

Lieve Van Slaggers,Dit jaar moet je (weer) een OlymPas met Van Slag registratie aanschaffen. Het is de bedoeling dat je deze zo snel mogelijk aanschaft en zorgt dat je de pas elke dinsdag bij je hebt. Bij eventuele controles vanuit Olympos waaruit blijkt dat je nog geen OlymPas hebt, krijg je elke keer een boete van €10 en moet je alsnog meteen ter plekke de pas aanschaffen. Ook is er eind oktober een registratiecontrole waar een boete op staat als je niet tijdig geregistreerd bent. Door het volgen van onderstaande stappen riskeer je geen boetes van Olympos of bij Van Slag!Hoe schaf je de OlymPas aan?1. Om te beginnen moet je een account hebben bij Olympos. Nieuwe leden kunnen zich hiervoor registreren en leden die al langer lid zijn bij Van Slag, kunnen inloggen met hun SCO-nummer. Dit nummer kun je vinden op je OlymPas. 2. Na stap 1 kun je via DEZE LINK een registratie bij Van Slag aanschaffen. Deze registratie is gratis, maar wel verplicht! Als je nog geen OlymPas hebt aangeschaft of je OlymPas is niet lang genoeg geldig, wordt hierbij automatisch aangegeven welke pas nodig is om je registratie te kunnen voltooien. Je OlymPas moet ten minste geldig zijn tot 31 juli 2022 en de site geeft automatisch de optie voor een jaarkaart en indien mogelijk een goedkopere optie. Een voorbeeld hiervan is de optie voor een verenigingskaart, dit is alleen mogelijk voor leden die niet onder het studententarief (A) van Olympos vallen. Voor een verenigingskaart betaal je €140,- per jaar (hetzelfde als een Olympos jaarkaart als student). De Verenigingskaart geeft je alléén het recht om bij Van Slag te spelen en dus niet tot het overige sportaanbod van Olympos. Als je wilt weten in welke tariefcategorie je valt, kan je HIER klikken.3. Nu je een OlymPas en Van Slag-registratie hebt aangeschaft, moet je de volgende keer dat je op Olympos bent even langs de balie. Als je een nieuw lid bent, wordt er daar een pas voor je geprint. Als je al een pas hebt, krijg je een nieuwe geldigheidssticker op de voorkant. Mocht je al een jaarkaart hebben aangeschaft vóór 1 augustus, dan kan je een OlymPas maandkaart erbij aanschaffen zodat je pas tot minimaal 31 juli 2021 geldig is. Alleen dan is een registratie bij Van Slag namelijk mogelijk. Loop je ergens tegenaan bij het aanschaffen van de pas of registratie, mail dan naar secretaris.vanslag@gmail.com zodat we kunnen kijken hoe dit kan worden opgelost. Laat het ook even weten wanneer je een periode naar het buitenland gaat zodat we de beste optie voor jou kunnen bekijken!

Start volleybalseizoen 2021-2022

Belangrijke data!7 september: indelingstoernooi Laag14 september: indelingstoernooi Hoog21 september: start eerste speelronde22 september: start eerste trainingsreeksLieve Van Slaggers,De introavond afgelopen dinsdag voor alle nieuwe leden was een mooi begin van een nieuw volleybalseizoen. Onze teamcoördinator Job is samen met de Technische Commissie druk bezig met het maken van de teamindeling. Dit weekend wordt de teamindeling bekend, dus houd je mail goed in de gaten om te weten in welk team jij bent geplaatst!De teams zullen worden onderverdeeld in indelingstoernooien Laag en Hoog om te bepalen op welke plek in de jaarranking alle teams zullen starten in de competitie. Op dinsdag 7 september vanaf 18.00u strijden de laagste 24 teams voor een plekje in poule E t/m H. Op dinsdag 14 september spelen de hoogste 24 teams tegen elkaar voor een plek in poule A t/m D.Op dinsdag 21 september start de eerste speelronde van de competitie. Op woensdag 22 september beginnen ook de volleybaltrainingen vanuit Van Slag, daarover later meer informatie.Heb je nog vragen? Mail naar bestuur@vanslag.net of spreek ons even aan.We zien jullie graag op de komende dinsdagavonden!Liefs, het 37eMiriam, Anouk, Florian, Job en Bente

Vanuit het bestuur #36.7

Lieve Van Slaggers, Als 6e en daarmee laatste persoon die van ons 36e bestuur een blog mag schrijven, kan je je wel voorstellen dat ik even goed moest nadenken over mijn insteek voor deze blog. Ga ik het hebben over dat ons jaar bijna is afgelopen? Echter werd daar al over geschreven toen we nog maar halverwege het jaar waren. Ga ik het dan hebben over de dingen die wij niet konden doen en welke oplossingen wij hebben verzonnen? Misschien over onze persoonlijke ups en downs? Of toch over de huidhonger problemen?  Ondanks dat dit jaar natuurlijk volledig anders was dan andere jaren, denk ik dat we alsnog wel veel overeenkomsten hadden. Er is een moment dat je vol energie zit en je volledig wil geven voor de vereniging en er zijn momenten dat je er even doorheen zit door stress en drukte. Elk bestuurslid van alle besturen heeft weleens dat momentje gehad waarbij je “jezelf tegenkomt”. Wij hebben als mensen grenzen aan wat we mentaal en fysiek kunnen en hoe leuk een bestuursjaar ook is, het is best wel heftig soms. Ik wil deze blog dan ook even gebruiken als middel om te reflecteren op mijn eigen ervaringen tijdens dit jaar, en deze met jullie te delen. Het jaar voordat ik bestuur werd ben ik plotseling een stuk actiever geworden, waardoor ik meerdere commissies heb gedaan en vele mensen heb leren kennen. Hieruit is voortgevloeid dat ik uiteindelijk ook benaderd ben of ik ook misschien bestuur wilde doen. In eerste instantie had ik zoiets van, dat is niks voor mij. Maar ik zag het juist ook wel als uitdaging omdat ik mezelf nooit als bestuurder had gezien. En daar kwam ik dan aanfietsen, om precies 8 uur bij de verzamelplek waar wij als verse KKB’ers elkaar zouden ontmoeten. Ik werd ontvangen door 5 dames en het HB. En daarmee was het officieel. Het avontuur kon beginnen. Nu denken jullie waarschijnlijk: als hij op dit tempo blijft doorschrijven, dan kan hij beter een boek schrijven in plaats van een blog. Dus bij deze gaat het tempo wat omhoog en ga ik de hoogtepunten maar ook de dieptepunten benoemen. Ik ben namelijk van mening dat het belangrijk is dat iedereen ziet dat er ook dalen zijn, en men niet alleen denkt dat ik perfect ben.   In het begin van onze KB tijd hebben wij elke dinsdag de D.A.V’s kunnen organiseren. Deze borrels waren ontzettend gezellig en hier konden we gelukkig relatief gezien escaleren in vergelijking met de rest van het jaar. Uiteraard waren we doordeweeks al druk bezig met het voorbereiden voor de eerste ALV. Super spannend natuurlijk want je voelt als nieuw bestuur de druk en verantwoordelijkheid dat jij ervoor moet zorgen dat het goed gaat met de vereniging. Ik merkte dat ik dit best spannend vond, want op een ALV gaat het er soms best intens aan toe. Daarnaast wil je er natuurlijk wel voor zorgen dat je sterk overkomt als bestuur. Echter vlak voordat de ALV er was, ging het in mijn persoonlijke omgeving mis. Waarbij mijn oma overleed en mijn andere oma en mijn moeder allebei in het ziekenhuis terecht kwamen. Deze opstapeling zorgde ervoor dat ik wel heel snel mijn “jezelf tegenkomen” moment in het jaar mocht ervaren. Dit resulteerde helaas in dat ik de eerste ALV niet kon leiden. Echter was het juist heel mooi om te zien dat ik kon vertrouwen op veel steun van het bestuur en vrienden om mij heen. Na deze periode ging het met corona ook vrij slecht, maar ik merkte dat ik juist veel energie kreeg van het bedenken van nieuwe plannen zoals workshops en online alternatieven. Ondanks dat we niet samen konden zijn, heb ik alsnog het gevoel gehad dat we wel samen waren met de vereniging. Het feit dat wij het platform konden bieden voor mensen in de bizarre lockdown tijden, gaf een goed gevoel. Zoals bijvoorbeeld tijdens de nieuwjaarsshow, wat één groot online feest was. De tijd en moeite die we er in moesten steken om elke keer weer met nieuwe ideeën te komen koste wel veel energie. Er kon natuurlijk ook nog veel niet doorgaan, dat was wel ronduit klote. Elke keer als er weer een persco kwam en er mocht weer minder, dan had ik het wel even zwaar. Niet alleen moest ik die klap persoonlijk verwerken, maar het was ook lastig om onze leden weer teleur te moeten stellen met dat er minder mocht. En ook al mocht iets wel fysiek, dan moesten wij ook nog de verantwoordelijkheid dragen om ervoor te zorgen dat mensen afstand zouden bewaren. Persoonlijk voelde ik hier een enorme tweestrijd tussen het hele idee waarom ik bestuur ben gaan doen, namelijk alle mensen letterlijk verenigen, en het dus verplicht mensen uit elkaar moeten drijven. Dit heb ik een van de meest lastige dingen gevonden dit jaar. Gelukkig werkte mensen altijd goed mee, maar het deed toch elke keer pijn als ik een groepje blije Van Slaggers weg moest sturen. Gelukkig is het pieken en dalen zoals ik al benoemde, en na dit dal kwamen ook weer leuke piekjes. Langzaam ontstond er weer meer hoop dat er meer zou mogen. En we konden eindelijk weer volleyballen en wat fysieke activiteiten organiseren. Ook al stonden we met regen en 6 graden op de grasmat te volleyballen, ik was gelukkig. De manier waarop iedereen blij het veld op kwam lopen heeft mij echt goed gedaan, en dit waren dan ook wel echt de hoogtepunten voor mij. Eigenlijk alle momenten waarbij we Van Slaggers blij konden maken met leuke dingen, waren mijn hoogtepunten. Wel merkte ik dat de druk van én het bestuur én mijn studie wat te veel werd. Hierdoor kon ik beide taken niet naar volledige voldoening uitvoeren. Dit sloeg ook op mijn gezondheid, en dat maakte de keuze heel simpel. Er moest iets veranderen. En dat heb ik gedaan. Mijn studie ging op pauze en ik heb mij volledig gestort op het bestuur. Dit was een hele goede keuze, want daardoor kon ik volledig genieten in plaats van alleen maar stressen. Het was goed om te beseffen dat ik mijn limieten had bereikt qua druk die ik als individu aankon, en hier gelukkig de ruimte voor had om wat aan te veranderen. Ik wil niet dat dit een adviesrapport wordt in plaats van een leuke blog. Maar, ik hoop gewoon dat iedereen soms de tijd neemt om te reflecteren op zichzelf om te kunnen beseffen wanneer de druk soms te hoog is. Als ik iets geleerd heb dit jaar is dat je gezondheid, mentaal en fysiek, het allerbelangrijkste is. Dus weet wanneer je op de rem moet trappen, voordat je daadwerkelijk schade aan jezelf toebrengt. Het jaar eindigde natuurlijk geweldig. We konden weer volleyballen en fysieke activiteiten hebben. Helaas geen gala of eindejaarsborrel, maar deze piek liet ik hierdoor niet dalen. Nu het bijna ten einde is, heb ik vooral kunnen genieten van de dingen die het jaar mij heeft gebracht. En wat was het fijn om af en toe toch dat echt Van Slag gevoel weer te mogen voelen.   Het jaar is nu dan echt ten einde gekomen, maar de herinneringen en lessen zullen voor altijd blijven. Ik ga het wel echt missen om zoveel voor onze vereniging te kunnen betekenen vanuit de organisatorische positie, echter kan ik gelukkig nog veel andere dingen doen om jullie te zien. Nu ik zo ten einde ben gekomen van mijn blog, besef ik wel dat deze vereniging, de mensen van mijn bestuur en alle leden een speciaal plekje hebben in mijn hart.   Tot snel,   Veel liefs, Sander Paulus

Vanuit het bestuur #36.6

Nu is het dan eindelijk mijn beurt om een (stiekem tweede) bestuursblog te schrijven. Als secretaris zou je denken dat ik een blog zo uit mijn mouw schud, maar ik merk dat ik zo als vijfde wel moeite heb om nog iets origineels te verzinnen. Alle clichés zijn, zonder af te doen aan de rest, natuurlijk al wel genoemd. Wel kunnen we op het moment van schrijven opeens weer veel meer dan degenen voor mij hadden durven dromen, en dat maakt dat dit bestuursjaar zo aan het einde opeens toch nog een andere wending krijgt. Al een jaar lang kreeg ik te horen ‘Hoe is het nou, zo’n bestuursjaar in deze tijd’, of ‘Lijkt me wel gek, nu een bestuursjaar doen, terwijl je niet eens mag volleyballen’. Iedere keer legde ik maar weer uit dat het misschien wel gekke tijden zijn en dat we wat minder leuke dingen kunnen doen, maar dat het wel ontzettend leerzaam is, en dat je juist uit de kleine dingen die je wél kan doen ontzettend veel energie kan halen. Dit was ook zeker niet gelogen, ik heb dit jaar ontzettend veel geleerd. Want wat doe je als volleybalvereniging als je niet meer mag volleyballen? Hoe onderhoud je de band met je leden als je ze niet wekelijks ziet? En hoe blijf je commissies enthousiast houden wanneer ze elkaar alleen online kunnen zien? Allemaal dingen waar wij ons afgelopen jaar mee bezig hebben moeten houden. We hebben ontzettend creatief moeten zijn in alles wat we organiseerden. En juist door je met zo’n fijne groep mensen een jaar lang voor één doel in te zetten, konden we elkaar ook enthousiast houden en blij zijn met alles wat er wél mogelijk was. Toch zou ik liegen als ik zou zeggen dat het allemaal alleen maar leuk was. Natuurlijk waren wij er als bestuur ook af en toe goed klaar mee. Als we weer te horen kregen dat we een maand niet konden volleyballen, als we het kostbare buitenvolleybal moesten cancellen doordat het (in mei!!!) keihard aan het regenen was, of wanneer een commissie alleen maar activiteiten online kon organiseren terwijl ze zo graag een fysieke activiteit hadden gewild. Ik had toch echt wel gedacht dat er vanaf januari wel weer meer zou kunnen. Persconferenties met versoepelingen waren lichtpuntjes, maar op een gegeven moment werden ze wel heel erg ingewikkeld, ook voor ons. Af en toe had ik zelfs het idee dat Mark en Hugo wisten wanneer onze ALV er weer aan zat te komen, om vervolgens lekker precies dan weer een nieuwe lading regels te lanceren waar wij gelijk op in mochten spelen. Maar de late avondjes vol extra vergaderingen en het typen en vertalen van plannen en protocollen waren het de laatste tijd allemaal waard, omdat dat betekende dat er toch weer iets meer kon. En zo kwam op 28 mei dan eindelijk het verlossende woord: we konden weer in teams binnen gaan volleyballen! En toen verdere versoepelingen opeens in hoog tempo volgden, merkte ik opeens hoe erg wij van kleine dingen konden genieten. Hoe bijzonder het was om weer met z’n zessen in de zaal te staan op een dinsdagavond. Weer een biertje te kunnen drinken op het terras van Olympos. En weer activiteiten te kunnen doen waarbij je andere Van Slaggers ook in het echt ziet en niet alleen maar via je beeldscherm. Nu het weer een beetje kan halen wij ook kostbare tijd in met ons bestuur: van vergaderingen op een zeilboot en het terras tot eindelijk een bestuursweekend, wij proppen even een jaar aan bonding in een paar maanden. En waar ik eerst af en toe stiekem ook wel een beetje klaar was met dit jaar, gaat nu alles opeens echt in sneltreinvaart. Ook al hebben we nog een hele zomervakantie te gaan, waarop we met hernieuwd enthousiasme het KB kunnen inwerken, en volgen er daarna nog een heleboel uitgestelde CoBo’s (waaronder die van ons), is het echte besturen inmiddels toch wel een beetje afgelopen. Maar ik ben er nu opeens niet helemaal meer klaar voor dat dit bestuursjaar straks ten einde is.. En dit is niet alleen een roze bril of zogenaamde ‘graduation goggles’. Ik ga moeite hebben om afscheid te nemen van dit jaar en deze groep mensen. En natuurlijk is het geen echt afscheid, maar het voelt (terecht) wel als het einde van een heus tijdperk. Voor nu maak ik maar even gebruik van de beste coping strategie die er is: er niet over nadenken en gewoon nog even genieten met z’n zessen!Fijne zomervakantie, en tot op een dinsdagavond! Liefs, Lianne